อ่ะ ดีต๊ะ !!, ,,*พอดี ม่า ยค่อ ยได้เร่ น สเปก ละ เร่ นแต่ hi5 อ่า ข้ะ ^^  อั นี้ hi5 เ รานร้า แอ ดกั ลมา เยอะ ล๊า สำ หรั บคน ทิ่ เร่ น*hi เหม๋อ นกั ลลลลล ^__________^

 

 

  http: // moopatnoy.hi5.com

ดีจ้า สำหรับผู้ที่ เข้า มา เยี่ยม ชม อาจจะน่าเบื่อ เพราะ ต้อง มา นั่ง อ่าน  กะม๊ะพูดไรมากน่ะ แค่ อยาก พูด กะ เพื่อน ทั่วๆไป ที่ เข้ามาเยี่ยมชม จะบอกว่า ตอน นี้มะ ค่อยมีเวลา อัพ สเปซ เพาะ เล่น เกม อิอิ

^^ ไป ก่อง น๊า จุ๊ฟฟๆ

 

คำสารภาพ... ของคนที่ยังรักเธอ

 

 

จะสารภาพความหลังอยากฟังไหม?
หากฟังโปรดทำใจอย่าไหวหวั่น
เพราะมีเรื่องมาบอกไม่หลอกกัน
รักคราวนั้นฝังใจ... ลืมไม่ลง

ปากเสแสร้งแข็งขืนยืนยันหัก
บอก "ไม่รัก" แท้ใจสุดใหลหลง
ทนกล้ำกลืนระทมจิตใกล้ปลิดปลง
ฝืนทรนง... แต่ทว่า... แสนล้าแรง

สุขสูญสิ้นตั้งแต่วันตัดขาด
แต่บังอาจแสดงตน "คนกล้าแกร่ง"
ถึงใครคิดห้ามปรามหยามตะแบง
ซ้ำปากแข็งเยาะไป... สบายดี

ความจริงแสนทรมานร้าวรานจิต
เหมือนชีวิตหมองหม่นบนวิถี
ความรักเอยกลับกลายคล้ายไม่มี
ทุกวันนี้ขอบอก... ชอกช้ำใจ

ยังมีอีกหนึ่งอย่างอยากให้รู้
โปรดฟังดูสักนิดอย่าคิดไล่
ฉัน... คนที่ปวดปร่าทุกข์กว่าใคร
สารภาพไว้เผื่อประจักษ์... "ฉันรักเธอ "

เวลา "งอน" ... คุณมีอาการ แบบนี้หรือเปล่า?

 

         

          "โรคงอน" เป็นโรคระบาดที่ร้ายแรง
          ติดต่ออย่างรวดเร็ว ขยายตัวเป็นวงกว้างในแนวราบ
          ยังไม่พบวัคซีนหรือยารักษา
          ผู้ป่วยมีอาการ "หน้างอ"

         

          บางรายที่อาการหนัก . . .
          จะมีอาการหน้าดำ แทรกซ้อนด้วย
          หูแข็งฟังอะไร ขัดหูขัดใจไปหมด
          ตาขวาง น้ำลายไหลเล็กน้อยพองาม (. . .จริงอ่ะ)

         

          ยังไม่พบหลักฐานที่แน่นอน ว่าผู้ใดนำเชื้อมาปล่อย
          โรคนี้ส่งผลให้อุณหภูมิร่างกายสูง มือไม้สั่น
          ผู้ป่วยที่อาการหนัก . . . อาจถึงขั้นชักดิ้นชักงอ

         

          การปฐมพยาบาลเบื้องต้น . . .
          ควรสังเกตอาการผู้ป่วย ว่างอนอยู่ในระดับไหน
          ถ้างอนน้อย ๆ ให้รีบง้อ

         

          วิธีการรักษา . . .
          ผู้พบเห็นทั่วไป ควรเอาใจใส่ ต่อผู้ที่ติดเชื้อในระยะเริ่มแรก
          จะทำให้อาการไม่ลุกลาม และสามารถรักษาหายได้

         

          สำหรับผู้ป่วยที่อาการหนัก
          ผู้ง้อ ควรได้รับการฝึกสอน และเป็นผู้ชำนาญการง้อเป็นพิเศษ
          เพราะผู้ป่วยจิตใจอ่อนแอ . . . 
          เปราะบางแตกหักง่ายเอาใจใส่เป็นพิเศษ

         

          หลังได้รับการรักษา . . .
          ผู้ป่วยที่หายแล้ว ยังสามารถอาการกำเริบได้ทุกเวลา
          ผู้ใกล้ชิดต้องให้ความรักและความเข้าใจ
          หากความรักและความเข้าใจลดน้อยลงเมื่อไหร่ . . .|
          อาการงอนจะกำเริบ

         

          หมายเหตุ . . . 
          พบมากในกลุ่มคนที่มีความสวย และความน่ารัก
          สำหรับผู้ไม่สวยและไม่น่ารัก . . . 
          จะเรียกอาการเดียวกันนี้ว่า "น่าเบื่อ น่ารำคาญ"
          จะปล่อยไปตามยถากรรม (โอ้…)
          ไม่มีการปฐมพยาบาลใด ๆ ทั้งสิ้น
          . . . จนกว่า อาการจะหายหรือตายไปเอง

	-•o°•❀Hξ||Õ §ðΨⒶ$ Ð |<å❀•°o•-- +:+: "เราอาจจะรอคอยใครบางคนอยู่ ใครที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเราไปจากเดิม เราอาจจะเดินไปเจอใครคนนั้นที่ปลายฟ้า หรืออาจจะอยู่เพียงแค่ปลายสายตา ไม่มีใครรู้ว่าปลายทางของความรักจะเป็นเช่นไร ถ้าโชคดี เราอาจจะมีความรักดี ๆ ที่ทำให้เรามีความสุข แต่ถ้าโชคร้าย คนที่เคยสูญเสียความรักไปแล้วเท่านั้น                                                         ถึงจะรู้ว่า เราอาจจะชดใช้สิ่งที่เราเคยทำพลาด ด้วยความเจ็บปวด อย่างที่อาจจะไม่มีใครเข้าใจ ในวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป เราอาจจะเสียใจกับสิ่งที่ไม่อาจหวนคืน แต่วันนึงข้างหน้า เราจะขอบคุณความเจ็บปวดเหล่านั้น เราจะขอบคุณวันที่ไม่มีใคร และไม่ว่าคืนวันที่ผ่านไปจะเจ็บช้ำสักเพียงไหน โอบกอดตัวเองบ้างในวันที่ไม่มีใคร ปลอบใจตัวเองบ้างในวันที่ความรักเปลี่ยนไป โชคชะตาอาจจะพาเราไปพบเจอใครต่อใคร ในวันที่เรามองย้อนกลับมา หัวใจจะบอกเราเสมอว่า ความรัก ... มีค่าเพียงใด" ヾ(*￣▽￣*) ❀.•´¯`•.❀•.•´¯`•.•❀•.•´¯`•.❀

   

ผิดไหม…? ที่ทำไปอย่างนั้น   ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีผู้ชายมาชอบ มามอบความรักให้ ซึ่งแน่นอนว่า . . . มันฟังดูแล้วเป็นเรื่องที่ดีไม่น่าจะมีอะไร เพียงเเค่ . . . ฉันรับรักเขาคนนั้นคงจะพอ แต่ . . . ไม่ได้ง่ายอย่างนั้น ฉันคิดว่า . . . ความรักของคนเรา ต้องการส่วนประกอบหลายอย่าง ไม่ใช่ว่ารักอย่างเดียว แล้วจะคบกันได้ตลอดไป มันควรมีความเข้าใจความห่วงใย นิสัยที่เข้ากันได้ แต่เขาคนนั้น รักด้วยความหลง รักจนเกินความพอดี รักจนฉันรู้สึกว่า . . . ตัวฉันขาดความเป็นส่วนตัว เพื่อนๆ ก็เข้าใจผิดว่าเรารักกัน แต่เป็นรักที่ฉัน รู้สึกอึดอัดกับมันเหลือเกิน . . . ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไร . . . เพื่อนก็ไม่เข้าใจ ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ ถ้าปล่อยเวลาให้ผ่านไป ฉันก็จะกลายเป็นผู้หญิง ที่เห็นแก่ตัวไปทุกวัน ปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นถลำลึกลงไป ในความว่างเปล่าของตัวฉัน โดยใช่คำว่า เพื่อนบอกมาเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้เขาเสียใจ แต่ดูเหมือนเขา . . . จะไม่เข้าใจอะไรเสียเลย เขายังคงทำทุกอย่างทำให้ฉันรู้สึกดี ต่ยิ่งทำมันก็ยิ่งไกลกันออกไปทุกที . . . โดยที่เขาไม่รู้ตัว แล้วมาถึงวันนี้ . . . ฉันตัดสินใจ บอกความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันมี ฉันบอกว่า . . . ฉันไม่พร้อมที่จะมีรักกับเธอ ฉันมีความสุขแล้วมากๆ กับเพื่อนและคนรอบข้างของฉัน และอยากให้เรา กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม . . . จะดีกว่า การที่รักกันแบบแฟน และฉัน . . . จะให้ความสนิทกันได้มากกว่านี้ แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ และยังบอกว่าจะรอจนกว่าจะพร้อม ฉันยกเหตุผลทั้งหมดมาบอก ด้วยเสียงที่เห็นใจและยอมรับในตัวเขา แต่เขาก็ยังยืนยันคำเดิมว่า . . . จะรอ รอจนกว่าฉันจะพร้อม เขาพูดคำ ๆ นี้มาพร้อมกับน้ำตาของผู้ชาย ฉันเริ่มทำอะไรไม่ถูก . . . ทั้งสงสาร กลุ้มใจ ความรู้สึกปนกันไปจนแยกไม่ออก แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเมื่อมาเจอเพื่อน ๆ ซึ่งมันทำยากนะ . . . บอกเลยว่ายากมาก ๆ กับการที่ต้องเก็บความรู้สึกทั้งหมด  . . . . . . แล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่มีอะไร ฉันผิดหรือเปล่า? ที่ทำกับคนที่รักฉันด้วยความจริงใจ กับคำที่ฉันพูดไป ฟังดูโง่นะ ที่เจอกับผู้ชายดีๆขนาดนี้เเล้วปล่อยไป แต่ . . . ฉันไม่พร้อมจริง ๆ นี่นา . . .

ความรัก… มักเป็นเช่นนี้แหละ โลกมีหลายสิ่งหลายอย่าง . . . เปลี่ยนแปลงมากขึ้นทุกวัน ไม่ว่าภาวะโลกร้อน . . . น้ำจะท่วมโลก . . . หรือแผ่นดินจะไหว ก็เหมือนชีวิตคนเราย่อมมีความไม่แน่นอน ตอนนี้เราอาจกำลังยิ้ม . . . อีกประเดี๋ยว . . . เราก็อาจกำลังร้องไห้ แล้วอีกสักเดี๋ยว  . . .  เรากำลังหัวเราะก็ได้ ไม่มีอะไรแน่นอน . . . ชีวิตก็เหมือนละคร แล้วแต่ว่าเรากำลังเล่นบทอะไร มันมีทั้งสุข และทุกข์ คละเคล้ากันไป โดยเฉพาะความรัก . . . มักเล่นตลกกับตัวละครเสมอ ใครสุขสม . . . ก็ปลื้มกันไป ใครทุกข์ตรม . . . ก็เศร้าหมองปวดร้าว แต่ไม่ว่า เราจะต้องเล่นบทอะไร เราก็ต้องยอมรับให้ได้ว่า . . . ไม่ว่าผิดหวัง  . . .  หรือว่าสมหวัง . . . เราก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงให้ได้ …เพื่อตัวเราเอง ยามสมหวัง . . . เราก็สุขใจ  . . .  และมีกำลังที่จะเดินต่อไปข้างหน้าอย่างเปี่ยมล้น แม้ยามผิดหวัง . . . ถึงจะทุกข์ . . . แค่ไหน เราก็ต้องมีกำลังเดินต่อไปข้างหน้าเช่นกัน อย่ามัวแต่โทษว่าเป็นความผิดของใคร  . . .  หรือโทษฟ้าโทษดิน หรือโทษคนโน้น คนนี้ โทษไม่เรื่อย ไม่สิ้นสุด หากวันนี้ . . . เราอยากร้องไห้ . . . ก็ร้องเสียให้หมด . . . ร้องเสียทีเดียวให้สุด . . . เท่าความผิดหวังและเสียใจที่มี แล้วลุกขึ้น..เพื่อยิ้มรับกับวันใหม่ของเรา เพราะไม่มีใครสุขได้ตลอด หรือทุกข์ไม่จบไม่สิ้น อย่ายึดติดกับอดีตที่ผ่านมา ไม่ว่าสุข หรือ ทุกข์ เก็บอดีต . . . ไว้ในความทรงจำ . . . เพื่อเป็นคติเตือนใจ ให้เราก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง ให้เราฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ ด้วยความแข็งแกร่ง แค่เรามีสติ . . . ยึดมั่นใน . . .  พระพุทธ . . . พระธรรม . . . พระสงฆ์ หรือสิ่งที่เรานับถือ บูชา . . . ในดวงใจ เป็นที่มั่น ถึงวันนี้ . . . จะไม่มีใครรักเรา . . . แต่จงจำไว้  . . . ไม่มีใคร . . . รักเรา . . . มากเท่าตัวเราเอง . . . ไม่มีชัยชนะใดยิ่งใหญ่ ..เหนือชนะ   ตนเอง คุณว่าใช่ หรือ ไม่

ในความเป็นเพื่อน . . . ไม่ต้องการความใส่ใจมากนัก
แต่ในการเป็นคนรัก . . . ความใส่ใจ ดูแลกัน คือสิ่งสำคัญ
หากละเลยไปบ้าง . . .  ก็ไม่เป็นไร
ตราบใดที่ไม่ได้ละเลย . . . เพราะมี "สิ่งอื่น" ที่น่าสนใจกว่า

ค่าของความรู้สึกอาจวัดไม่ได้
แต่ค่าของหัวใจ . . .  วัดได้จากความรักที่มีให้กัน
ความรักแยกส่วนผสมไม่ได้ . . .
เพราะถ้าแยกออกแล้ว . . . มันจะไม่ใช่รักที่สมบูรณ์

หากรักแท้ มีได้แค่เพียงครั้งเดียว
งั้นฉันก็คง. . . ไม่มีรักแท้แน่ๆ
เพราะสำหรับฉัน รักแท้มีได้หลายครั้ง
แต่... ในแต่ละครั้งมันจะเกิดขึ้นกับคนๆ เดียว ไม่ใช่กับทุกคน